zog nit keyn mol ...

זאָג ניט קיינמאָל אַז דו גייסט דעם לעצטן װעג,
ווען (/כאָטש) הימעלן בלייענע פֿאַרשטעלן בלױע טעג;
(ווייל) קומען װעט נאָך אונדזער אױסגעבענקטע שעה,
ס’װעט אַ פּױק טאָן אונדזער טראָט – מיר זיינען דאָ!

פֿון גרינעם פּאַלמענלאַנד ביז װייסן לאַנד פֿון שניי,
(פֿון גרינעם פּאַלמענלאַנד ביז לאַנד פֿון װייסן שניי,)
מיר קומען אָן מיט אונדזער פּיין, מיט אונדזער װיי,
און װאו געפֿאַלן איז אַ שפּריץ פֿון אונדזער בּלוט,
שפּראָצן װעט דאָרט אונדזער גבֿורה, אונדזער מוט.

ס’װעט די מאָרגנזון באַגילדן אונדז דעם היינט,
און דער נעכטן װעט פֿאַרשװינדן מיטן פֿיינד;
נאָר אױב פֿאַרזאַמען װע די זון אין דעם קאַיאָר –
װי אַ פּאַראָל זאָל גיין דאָס ליד פֿון דוֹר צו דוֹר.

דאָס ליד געשריבן איז מיט בלוט און ניט מיט בליי,
ס’איז ניט קיין לידל פֿון אַ פֿױגל אַף דער פֿריי,
דאָס האָט אַ פֿאָלק צווישן פֿאַלנדיקע װענט
דאָס ליד געזונגען מיט נאַגאַנעס אין די הענט!

טאָ זאָג ניט קיינמאָל אַז דו גייסט דעם לעצטן װעג,
ווען (/כאָטש) הימעלן בלייענע פֿאַרשטעלן בלױע טעג,
(ווייל) קומען װעט נאָך אונדזער אױסגעבענקטע שעה,
ס’װעט אַ פּױק טאָן אונדזער טראָט – מיר זיינען דאָ!
zog nit keyn mol az du geyst dem letstn veg,
khotsh himlen blayene farshteln bloye teg.
kumen vet nokh undzer oysgebenkte sho -
es vet a poyk ton undzer trot: mir zaynen do!

fun grinem palmenland biz vaysn land fun shney,
mir kumen on mit undzer payn, mit undzer vey,
un vu gefaln s'iz a shprits fun undzer blut,
shprotsn vet dort undzer gvure, undzer mut.

es vet di morgnzun bagildn undz dem haynt,
un der nekhtn vet farshvindn mitn faynd.
nor oyb farzamen vet di zun un der kayor –
vi a parol zol geyn dos lid fun dor tsu dor.

dos lid geshribn iz mit blut un nit mit blay,
s'iz nit keyn lidl fun a foygl af der fray,
dos hot a folk tsvishn falndike vent,
dos lid gezungen mit naganes in di hent!

to zog nit keyn mol, az du geyst dem letstn veg,
khotsh himlen blayene farshteln bloye teg.
kumen vet nokh undzer oysgebenkte sho –
es vet a poyk ton undzer trot: mir zaynen do!

Meine Übertragung:

Sage nie, du gehst den allerletzten Weg,
Verdeckt der bleigefärbte Himmel auch den Tag.
Unsre ausersehnte Stunde sie wird kommen,
Dann auf einmal sind wir da, mit einem Schlag.

Vom grünen Palmenland zum weiten Land im Schnee,
Wir kommen an mit unserer Pein, mit unserm Weh,
Und wo gefallen ist ein Tropfen – unser Blut,
Da ersprießt dann unsre Kraft und unser Mut.

Dass die goldne Morgensonne auf uns scheint,
Und die Nacht verschwindet mit dem Feind,
Und die Sonne scheint den Erben auch dafür,
Wie die Parole geht dies Lied von Tür zu Tür.

Geschrieben ist die Lied mit Blut und nicht mit Blei,
‚s ist kein Lied von einem Vogel, der ist frei.
Es wird zwischen eingestürzten Wänden,
Von unserm Volk gesungen mit den Waffen in den Händen.

Drum sag nie, du gehst den allerletzten Weg,
Verdeckt der bleigefärbte Himmel auch den Tag.
Unsre ausersehnte Stunde sie wird kommen,
Dann auf einmal sind wir da, mit einem Schlag.

Die Klammern im Originaltext enthalten Textvarianten